De Amoebe Methode
Eén van de kleinste levensvormen die ik ken betreft een eencellige. Deze wordt een amoebe genoemd.
In het gedrag van dit eencellige organisme heb ik een techniek herkend van mijzelf, zijnde een realiteit reiziger. Niet dat ik zijn kunst heb afgekeken, maar ik heb mij in deze minuscule levensvorm herkend. Het uniek te noemen gedrag van mezelf kwam precies overeen met de amoebe. Voornamelijk de manier waarop de amoebe op zijn voedsel jaagt is uniek te noemen mijns inziens. De amoebe jaagt op andere eencellige organismen. Het geniale van de amoebe is dat hij met zijn lichaam/wezen de prooi benadert en omarmt.
Dan verenigt hij zich met zijn prooi en deze lost geheel op in het wezen van de amoebe. Het verteert. Op deze wijze voedt de amoebe zich.
De transcendentale theoretische filosofie omtrent de amoebe die ik omarm is erop gebaseerd dat de amoebe een prooi zoekt om zich ermee te verenigen. Dit met als doel om een andere visie of realiteit te leren kennen. Mijn paradigma dat ik eerder al voorzichtig heb aangedragen in het hoofdstuk getiteld: ‘Geheimen’. Dit paradigma spreekt en stelt dat de aardse levensvormen/entiteiten hun ware gezicht en identiteit verbergen en ieder een geheel unieke transcendente hoger wezen kennen en geheel eigen motivaties. Dit paradigma werkt ook bij het simpele wezen van de amoebe. Op biologisch gebied voedt de amoebe zich om in leven te blijven. Deze waarheid wordt door onderzoekers gezien met behulp van een microscoop. De onzichtbare en onmerkbare hogere transcendente roeping van de amoebe zie ik in het gedrag en in het wezen van de amoebe. Behalve leven en overleven heeft een amoebe tijd genoeg om zich te ontwikkelen op existentieel gebied. De amoebe doet aan zelfverwerkelijking. De eencellige evolueert. De amoebe kent zijn waarheid en dat is voor hem niet genoeg! Een amoebe leeft en wil meer. Elke prooi die door een amoebe wordt omvat en die wordt verenigd met de amoebe bevat in wezen een nieuwe voor de amoebe ongekende waarheid of realiteit. De amoebe is een ware realiteit reiziger! Iedere eencellige bevat een minuscuul universum. Een zowel minuscule als immense realiteit. De amoebe zoekt en hongert naar nieuwe input in zijn nietige leventje. Nieuwe realiteiten wil hij ervaren en beleven. Een amoebe is een wezen dat zichzelf verwerkelijkt door in intens contact te staan met zichzelf en vanuit een (on) bewuste drang intens contact te zoeken met zijn prooien die hem op een stoffelijk niveau in leven houden, en door op een onzichtbaar en spiritueel te noemen niveau voedsel aan zijn hogere drijfveren te geven. De amoebe heeft op deze manier eindeloze, uiteenlopende dromen en fantasieën en realiteiten die hij kan ervaren. Dit is het meest wezenlijke niveau van de kleinste onder kleinsten. De amoebe droomt en ervaart en beleeft op een intense manier dat wat de prooi hem schenkt. Dit is de diepere motivatie voor het diertje om te existeren. De prooi bevat vanuit dit paradigma bezien eindeloze droomwerelden ofwel realiteiten. Dit is dan ook de hogere existentie van eencelligen. Zij dromen en existeren en zij ervaren werelden en realiteiten in zichzelf. Dit is het vreugdevolle lot van de mini-organismen. Volledig opgaan in realiteiten. En de amoebe leeft van de dromen/ visioenen/ realiteiten van de existentie van zijn prooi.
Een belangrijk aspect van het realiteit reizen betekent voor mij doen zoals de amoebe doet. Op velerlei wijze kom ik met de bronnen in contact die eigen waarheden bevatten ofwel realiteiten. Het kan zijn dat deze realiteiten verscholen liggen in de mensen die ik ontmoet en met wie ik vaak een intense band beleef. Het kunnen ook planten zijn of dieren. Het kunnen elementen zijn en het weer en de natuurlijke fenomenen. Ook boeken herbergen ongekende en onvoorstelbare droom- en fantasierealiteiten. Verzonnen werkelijkheden die dankzij de boeken die ik las in mij tot leven kwamen en waarin ik avonturen beleefde. Soms als held en ook als antiheld. Ik omarm de bron van de realiteit, van de droom en de visioenen, van de waarheid die ik doorkrijg of van de mensen die ik ontmoet. Zo verenig ik mij met een bron en absorbeer ik me met de waarheid van een ander. Een ander en vreemd te noemen paradigma maakt zich meester van mij. Ik onderga de samensmelting van de bron van realiteit en zijn waarheid en ik laat mij beïnvloeden. Zijn of haar waarheid wordt dan mijn waarheid waarbinnen ik iets geheel nieuws onderga en beleef. Dit is dus tevens het geheim van de amoebe. De amoebe is op deze manier druk bezig met realiteit reizen in zijn zeer boeiend te noemen bestaan. Het lijkt vanuit het perspectief van een opmerkzame buitenstaander wellicht dat ik overdonderd wordt door een ander met een dominante visie en ego. Het lijkt erop dat ik mij een visie of paradigma laat opdringen of aanpraten. Ik stel mij gevoelsmatig op en ik open mijn wezen voor het andere en het onbekende. Voordat ik deze techniek meester was, was ik gevoelsmatig vaak het slachtoffer van mijn reizen. Ik had zeker niet de touwtjes in eigen handen. In mijn jeugd verloor ik mij tijdens de vereniging met andere realiteiten. Ik werd soms dagen lang de andere realiteit. Ik was dan zelf voor een groot gedeelte niet aanwezig. Zo intens waren deze ervaringen van het absorberen en het mij laten meeslepen door vreemde invloeden buiten mij om. Let wel, ik was mij indertijd niet of nauwelijks bewust van wat ik aan het doen was. Voor de buitenwereld (pedagogen, leraren, dominees, doctoren en vele anderen) was ik een uitermate kwetsbaar kind. Bronnen van mijn reizen waren hoofdzakelijk boeken, films en televisieprogramma’s. Vooral boeken waren aantrekkelijke realiteitsbronnen die mij overal brachten waar ik zelf niet kon komen. De nuchtere en sceptische mensen onder ons zouden kunnen beweren dat ik vluchtte in boeken en fantasiewerelden. Voor hen gold deze waarheid zeker. Voor mij was het realiteit reizen een manier om de enorme wereld van het mogelijke en het imaginaire te kennen en er mee in contact te staan. Mede dankzij het zien van films en een eindeloze stroom aan televisieprogramma’s en boeken heb ik mijn verbeeldingskracht op een passieve wijze gevoed en ook mijn inbeeldingskracht ontwikkelde zich enorm. Dankzij de boeken weet ik wat het is om een tomeloze verbeeldingskracht en inbeeldingskracht te ontwikkelen die geen grenzen kent. Zo leerde ik van spannende en griezelige boeken hoe het is om me in een moordenaar of een duistere en weerzinwekkende psychopaat te verplaatsen. Ook ben ik een kannibaal geweest en ik leerde zijn innerlijke wereld kennen dankzij een intense roman. Door een boek van de schrijver Richard Adams leerde ik dat konijnen een eigen verborgen wereld hebben die voor mensen niet te begrijpen is. Ik ben door mijn jeugdige reizen overal en nergens geweest. Ik was held en antiheld.
Pas later hebben computergames ook een grote impact op mijn innerlijke leven gehad. Ik beleefde de games en ik werd de hoofdpersonage binnen de gamewerelden. Ik transformeerde mezelf zo tot een fictief wezen en de fictie werd realiteit voor mij. Ik leerde zo dat ik in andermans realiteiten leefde. Eindeloze realiteiten die niet van mij waren en die ik tot de mijne maakte. Ik verzwolg ze. De kern van het realiteit reizen is dan ook gelegen in het fascinerende geheimenis dat fictie overgaat in feit en feit in fictie. Dit op een verregaande wijze en op het meest wezenlijke niveau van een mens. Want wat is het wezen van de mens anders dan dat hij fictie en feit verstrengelt binnen zijn religieuze bewustzijn. De mens is verzonnen en verzint zichzelf. De fictie en de fantasie waren voor mij de sleutel tot de werkelijkheid. Tot de grote boze wereld. De harde realiteit. Feiten die er niet om liegen (als die al bestaan) .
Ik was een zeer jonge realiteit reiziger die zich minder op mensen richtte en andere levensvormen. Dat veranderde pas op mijn 28e levensjaar op een late decemberdag. Ik was die dag op de bank een zelfhulpboek aan het lezen waarin een oefening gegeven werd om jezelf te openen en in contact te treden met jouw kern. Deze oefening nam ik in me op en ik werd de realiteit die de oefening teweegbracht. Intens en levensveranderlijk waren de gevolgen. Door deze oefening kwam ik eindelijk tot mijn spirituele kern en ik ontspande gelijktijdig al mijn spieren, van mijn hoofd tot mijn hart. Na een levenslange spanning raakte ik in een staat van volledig ontspanning. Ik ben op de vloer gaan liggen in mijn kamer en ik liet mezelf volledig gaan. Ik ontspande zelfs mijn blaas en ik liet mijn urine lopen. Ik ging in mezelf terug tot de foetustijd. Een essentiële reis was het. Ik was weer mezelf in een foetusstadium waarin ik de werkelijkheid beleefde van dit wezen en zelfs de dromen droomde die een foetus droomt. Ik heb mezelf in deze periode verzorgd vanuit een gespleten verhouding tussen mijn innerlijke ouder en mijn innerlijke kind. In de beslotenheid van mijn huis bewaakte ik de prille ontwikkeling van mijn babywezen. Pas later begonnen vrienden en familie zich zorgen te maken en daarna ben ik door de hulpverlening van een harmonieuze toestand in disbalans geraakt. Dit allemaal omdat de mensen om mij heen niet begrepen waar ik in zat en wat ik beleefde. Dit is hen dan ook niet te verwijten.
Ik werd opgenomen in een psychiatrisch instituut en ik werd vijf minuten bekeken door een psychiater wiens enige constatering was dat ik me in de wereld van de waan zou bevinden. Hij bombardeerde mij tot een psychoot met als gevolg dat ik antipsychotica kreeg toegediend. Dit was dan ook mijn eerste ervaring met het psychiatrische paradigma dat mensen tracht te vormen en te ‘genezen’ naar zijn beeld, dat niet mijn beeld is van datgene wat er aan de hand was. Gelukkig was dit paradigma niet volledig dekkend. Het beeld dat de psychiatrie van de mensen heeft kent vele mazen. De mazen geven vrijheden aan die als je ze ontdekt je leven binnen een kliniek menselijk en leefbaar maken. Mijn beeld van de psychiatrie is positief te noemen. Het enige dat haar echt ontbreekt is de voor haar ongekende waarheid achter het individuele menselijke gezicht. Deze wordt niet gekend en herkend. Het kennen en herkennen gaat niet verder dan gedrag en zogenaamde symptomen die opvallen en worden gekaderd vanuit een beperkend psychiatrisch perspectief ofwel realiteit. Ook de in mijn ogen negatieve realiteit van de psychiatrische leer heb ik geabsorbeerd en beleefd. Ik ben een patiënt geweest. Maar uiteindelijk heb ik mijn eigen waarheid herontdekt en deze is dan ook voor mij de werkelijke bron van realiteit. Voor mij staat boven water dat ik wedergeboren ben in een letterlijke zin van het woord. Ik was een foetus en ik was een ouder die liefdevol en zorgzaam voor het jonge leven zorgde. Dit is de verborgen werkelijkheid achter mijn menselijke gezicht. De wondere wereld is voor de psychiatrie niet toegankelijk. Deze waarheid draag ik dan ook in mijn hart en mijn hele wezen weet van de realiteit van de metamorfose die mijn leven heeft veranderd. Ik weet, en of iemand anders dat niet weet maakt helemaal niet uit. In een wereld van onbegrip zoeken mensen naar houvast en grijpen alles aan wat hen maar kan helpen. Indien de kerken en de staat niet genoeg duidelijkheid en steun geven dan vluchten de mensen naar de wereld en waarheid van de psychiatrie. Of deze enige waarheid bezit weet ik niet. Dat het werkt is wel algemeen bekend en dat geeft genoeg redenen om problematisch gedrag van onze kinderen en medemensen te laten stigmatiseren door realiteitsbenamingen en stempels die ons gegeven worden door de psychiatrie.
Na in vogelvlucht door mijn verleden te hebben gereisd, gaan we terug naar de amoebe. Dat wonderlijke wezen dat realiteiten opslorpt en beleeft. We gaan terug naar een belangrijke essentie van het realiteit reizen.
De volgende overzichtelijke stappen herken ik in mijzelf en in het wezen van de amoebe:
1: Omarm: Uit jouw wezen groeien tentakels die de vreemde bron van realiteit benaderen en deze omhelzen.
2: Absorbeer deze realiteit volledig. Verenig jezelf met de materie.
3: Wees deze realiteit.
4: Onderga verandering in jezelf.
5: Groei in jouw verbeeldingskracht en invoelend vermogen.
6: Voel wat je voelt.
7: Denk wat je denkt in deze nieuwe toestand van Zijn.
8: Praat erover.
9: Manifesteer wat je bent en ervaart. Belichaam deze waarheid en de visie en realiteit.
10: Leer om te zien vanuit andere ogen.
11: Ervaar en beleef andere werelden en realiteiten.
12: Leef deze realiteit tot deze oplost en een plek krijgt binnen jouw wezen.
13: Behoud de essentie van de beleefde realiteit.
14: Laat gaan. Neem afstand van deze realiteit.
15: Rust uit. Neem een pauze voor een onbepaalde tijd.
16: Zoek naar andere bronnen van realiteit. Dit kunnen zijn: mensen, gebeurtenissen, andere levensvormen, natuur, boeken, websites of televisieprogramma's, etc.
Dit zijn de natuurlijk te noemen specifieke stappen van deze vorm van realiteit reizen. Voor mij gelden deze stappen ook, al zal de realiteit die je absorbeert je iedere keer weer iets anders brengen dan voorheen, dus het kan zijn dat je het iedere keer weer anders aanpakt. Dat deze stappen anders lopen, bijvoorbeeld in een andere volgorde. Het bovenstaande is alleen uit ervaringen uit de eerste hand opgetekend. Als jij ontdekt dat je een andere manier ervaart van realiteit reizen dan is dat jouw unieke proces. Ik ga nu eerst uit van mijn eigen ervaringsmodel. Indien je van stap 1 tot stap 16 hebt gereisd, begint het proces weer helemaal opnieuw. Het ene verschil is dat je het proces van stappen weer helemaal doormaakt binnen een nieuwe realiteit die je nog niet kent. De stappen vormen gezamenlijk een herhalende cyclus.
